Tompouce

Bij de bakker sta ik te turen naar allemaal gebakjes, er is zoveel keuze dat ik dus niet kan kiezen.

Daar is toch niks aan?
Naast mij komt een oude bekende staan, hij ziet me worstelen en fluistert: “Al die gebakjes, daar is toch niks aan! Ik zou de tompoucen nemen”! Ik werp er een blik op maar besluit toch dat die het niet gaan worden. Mijn worsteling gaat nog even verder.

Hij vertelt me dat hij gék is op tompoucen. Elke woensdag gaat hij samen met zijn vrouw een kop koffie drinken bij een brasserie hier in de buurt, zijn vrouw bestelt altijd een stuk huisgemaakt gebak uit de vitrine. In de loop der tijd is er een soort “grapje” ontstaan tussen hem en de bediening. Op de vraag of hij ook wat lekkers bij de koffie wil geeft hij standaard het antwoord: “Ja lekker, doe mij maar een tompouce”. “Die hebben we vandaag helaas niet” krijgt hij elke steeds weer te horen. En dus zit hij elke week tegenover zijn vrouw met een kop koffie zonder “iets lekkers”.

Haal ze bij de buren!
Terwijl ik in de auto naar mijn afspraak rijd zit ik over die brasserie na te denken. Als restaurant wil je toch blije gasten? Ze verrassen? Ik heb wel een tip voor ze; Volgende week woensdag 14.00 uur schuift dat leuke stel waarschijnlijk weer bij jullie aan, net zoals afgelopen weken. Loop even snel naar de naastgelegen HEMA en haal zo’n lekkere tompouce! Ik kan jullie verzekeren, dan zit je gebakken!

P.s. Mijn keuze viel op de cheesecake.

Comments

comments